H Σιωπή είναι σταγόνα που μπορεί να σπάσει ακόμη και βράχο στο πέσιμο της.

Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,

ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτά
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πες:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πες:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ονειρεύονται
μιὰ σύντομη, άδετη, ζωή μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί ποὺ τελειώνουμε εμείς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».

Μίλα.
Οἱ λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τοὺς ανταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αυτές σὲ αιχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει άλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αίσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπή μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα ίσα,
νὰ βάλω έναν τίτλο
σ᾿ αυτή τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.

Κική Δημουλά