Οικτίρω..τι τρομερή λέξη
Πόσο δάκρυ , πόνο , αίμα , ιδρώτα στάζει...
Οικτίρω..
Σε σιχαίνομαι σαν λέξη... δεν θα σε ξαναπιώ.

Τάχατες γιατί τα έχουν??

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους
Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή - το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα...

Λέει ένα ποίημα του Χιόνη.....

Μήνυμα προς τους οικολόγους:

Από φίδια γεμίσαμε..αμολήστε και κάνα Άνθρωπο... 
ωρέ σεις.....

Ευχές

Από αύριο και μετά πάψετε να είστε αγενείς..
Να λέτε σε ορισμένους δυο φορές καλήμερα...και στα δυο τους πρόσωπα.

-Να σου δώσω έρωτα;
-Δώσε Mου!
-Είναι βρώμικος. .
-Δώσ’ τον μου βρωμισμένο!
-Να μαντέψω θέλω . .
-Μάντεψε.
-Θέλω να ρωτήσω ακόμη . . .
-Ρώτησε!
-Ας υποθέσουμε ότι χτυπώ …
-Θα σου ανοίξω!
-Ας υποθέσουμε ότι σε καλώ …
-Θα έρθω!
-Κι αν σε περιμένει Συμφορά;
-Στη συμφορά!
-Κι αν σε ξεγελάσω;
-Θα σε Συγχωρήσω!
-«Τραγούδα!» θα σε προστάξω . . .
-Θα τραγουδήσω!
-Κλείσε την πόρτα σου στον φίλο . . .
-Θα την κλείσω!
-Θα σου πω: σκότωσε! . .
-Θα σκοτώσω!
-Θα σου πω: πέθανε!. .
-Θα Πεθάνω!
-Κι να πνιγώ;
-Θα σε σώσω!
-Κι αν πονάς;
-Θα υπομένω!
-Κι αν άξαφνα – τοίχος;
-Θα το μεταφέρω!
-Κι αν – κόμπος;
-Θα τον κόψω!
-Κι αν εκατό κόμποι;
-Και τους εκατό!
-Να σου δώσω Έρωτα;
-Ναι..Έρωτα!
-Δεν πρόκειται!
-Γιατί;
-Γιατί δεν αγαπώ τους σκλάβους.
Robert Rozhdestvensky, Να σου δώσω έρωτα;, 1969

Το μάτι..

Το καλύτερο ξεμάτιασμα γίνεται με...πιρούνι...!!!!!

Το σ' Αγαπώ...

Το σ αγαπώ είναι μια λέξη που την λες πολλές φορές στην κόψη του ξυραφιού...
Είναι ηδονή να βάζεις την γλώσσα σου στον αιθέρα της λάμας..κι ας ματώνεις..πολλές φορές είναι ευλογία το αίμα .
Το αίμα της Αγάπης...

Απλά Σκέψου....


Σκέψου αυτό που σου δίνει ευτυχία
όχι αυτό που σου φέρνει καημό.
Σκέψου το όμορφο στην κοινωνία
κι όχι το κάθε που υπάρχει κακό.
Σκέψου όσες έχεις παντού ευλογιές
κι όχι αυτές που δεν έχεις δει.
Σκέψου αρετές απ” τις τόσες φιλίες
κι όχι την άλλη πλευρά την κακή.
Σκέψου τα κέρδη που φέρνει η δουλειά σου
κι όχι ζημιές που σ” έχουνε βρει
σκέψου όσα λεν που είναι απ” τα καλά σου
κι όχι που είπαν μια λέξη πικρή.
Σκέψου τις μέρες χαράς και υγείας
κι όχι τις μέρες βαρύ στεναγμού
Σκέψου τις μέρες ζωντάνιας λιακάδας
κι όχι τις μέρες βροχής του ουρανού.
Σκέψου για ελπίδες που είναι μπροστά σου
κι όχι ότι σπάταλα έχει ήδη χαθεί
σκέψου τα πλούτη που ειν” στην αγκαλιά σου
κι όχι εκείνα που δεν τα “χεις βρει.
Σκέψου βοήθειας χέρι ν” απλώσεις
κι όχι να πάρεις απ” όπου μπορείς
σκέψου ευτυχία και πώς να τη δώσεις
κι έτσι δικιά σου ευτυχία θα βρεις.
(δυστυχως δεν αναφερετε ποιος το εγραψε..μου αρεσε και σας το χαριζω)

H Σιωπή είναι σταγόνα που μπορεί να σπάσει ακόμη και βράχο στο πέσιμο της.

Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,

ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτά
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πες:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πες:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ονειρεύονται
μιὰ σύντομη, άδετη, ζωή μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί ποὺ τελειώνουμε εμείς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».

Μίλα.
Οἱ λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τοὺς ανταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αυτές σὲ αιχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει άλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αίσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπή μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα ίσα,
νὰ βάλω έναν τίτλο
σ᾿ αυτή τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.

Κική Δημουλά

Τα παιδιά..οι σχέσεις και τα λουλούδια διαμορφώνονται ανάλογα με το είδος της φροντίδας που δέχωνται..και αυτο αντανακλούν.
SS

Μην παρακαλας τον Ερωτα..

Ειναι αρσενικος.

Το αρσενικο αν το θες... το προκαλεις !!